غزل شمارهٔ ۵۸۲۳

برداشت: روزهایی که چشمانم را به سوی چهره او می‌دوزم، به خودم این‌طور می‌گویم که باید از همه بیشتر به خودم اهمیت بدهم و ناز کنم.

برداشت: منظور من این است که وقتی بدون فکر و به طور ناخودآگاه چیزی را می‌گویم یا انجام می‌دهم، مانند وقتی که پسته را می‌شکنم و لب به خنده می‌زنم.

برداشت: آن زیبایی بی‌نظیر هیچ‌گونه مشابهی ندارد و من از بی‌خبر از حقیقت، تلاش می‌کنم تا آن را به تصویر بکشم.

برداشت: درد من آنقدر سنگین و گران است که وقتی درباره‌اش صحبت می‌کنم، حس می‌کنم دیگران تحمل شنیدن آن را ندارند.

برداشت: از لابه‌لای پیچ و خم‌های زندگی، جانی به هم گره خورده است، تا اینکه بتوانم یکی از گره‌های موهای کلام را باز کنم.

برداشت: در آغاز راه، همه چیز از بین می‌رود، به قدری که هرچه بیشتر آماده سفر می‌شوم.

برداشت: در مسیر زندگی، دل‌نگرانی‌هایی وجود دارد که ممکن است برای کسانی که باقی می‌مانند پیش بیاید، اما من با آماده کردن جایگاهی برای پرواز، به سوی آینده می‌روم.

برداشت: چرا اینقدر در شکستن من اصرار داری؟ در نهایت من به بال تو پرواز نخواهم کرد؟

برداشت: دل من به خاطر فرار از همصحبتان، از سر خودم می‌ترسد و حالا به پرواز شهباز فکر می‌کنم.

برداشت: به خاطر اینکه بارها دربارهٔ دوری و جدایی این مسیر شنیده‌ام، حالا انجام کار را به‌جای شروعش تصور می‌کنم.

برداشت: از سوختن عواطف خود شکایتی ندارم، دوستان را به سوی خود فرا می‌خوانم.

برداشت: من با سینه‌ای که در آن آرامشی نیست، در تلاش برای حفظ رازی از یک مراسم مقدس هستم.

برداشت: من آن بلبل هستم که با آوازم، گل‌های لطیف و زیبا را در باغ به شعله ور می‌سازم.