غزل شمارهٔ ۵۸۲۲

برداشت: در فصل بهار، از عشق و دوستیم جدا می‌شوم و به گلستان پشت می‌کنم.

برداشت: هر چه از زبان تو می‌شنوم، به اندازه‌ی طوطی‌ها آن را بارها و بارها تکرار می‌کنم.

برداشت: اگر نتوانی خود را از سختی‌ها و مشکلات برهانید، نمی‌توانی به آرامش و نزدیکی به محبوب دست یابی.

برداشت: هرگز چشم نیم‌خواب کسی به عاشقان چنین توجهی نمی‌کند که من با شور و شوق و بیداری خود، آنها را به آگاهی و شادی می‌رسانم.

برداشت: می‌توان با نرمش و ملایمت، حتی سخت‌ترین و خطرناک‌ترین موجودات را تحت کنترل درآورد. به جای مقابله با خشونت، با رفتار دوستانه و لطیف می‌توان اثرگذار بود.

برداشت: هر تصویری که از خودم به نمایش بگذارم، حتی اگر نقصی داشته باشد، باز هم سعی می‌کنم آن را با تلاش و پاکی درونم صاف و زیبا نشان دهم.

برداشت: من از هر دو جهان زیبایی و عشق را به دل آورده‌ام و در نقطه‌ای ثابت می‌ایستم و به همین خاطر همچون یک پرگار در حال چرخش هستم.

برداشت: درد سنگین و طاقت‌فرسا به گوشم می‌رسد و وقتی به کسی از دردم می‌گویم، احساس می‌کنم این بار سنگین را بیشتر می‌کند.