غزل شمارهٔ ۵۸۲۱

برداشت: چقدر می‌توانم با کلمات صحبت کنم مثل شمعی که در حال ذوب شدن است؟ روشنی و آگاهی واقعی در کجا است تا با روح و جانم ارتباط برقرار کنم؟

برداشت: دل من از صحبت کردن با افرادی که دلتنگ و غمگین هستند، خسته شده است. به خاطر این حال و احوال سیاه و غمناک، چقدر باید به این گفتگوهای ناامیدانه ادامه دهم؟

برداشت: در این باغ و بوستان، دیگر هیچ روشنی و دانشی باقی نمانده است، فقط می‌توانم با آب روان، که همیشه در حال حرکت است، صحبت کنم.

برداشت: از دل شکسته‌ام صدای ناله‌ای بلند می‌شود، هر جا که باشم زبانم به گفتگو باز نمی‌شود.

برداشت: صفحه‌ی سیاه دیگر جایی برای نقش‌زدن ندارد، چرا که من می‌خواهم با دل‌های ساده و بی‌آلایش گفتگو کنم.

برداشت: با تیغی که جان‌ها را بر می‌نید، چه می‌توانم بگویم وقتی که من هم به اندازه‌ی یک نصفه جان هستم؟

برداشت: سخن از چرخش و پیچ و تاب کلمات می‌آید؛ گاهی آنقدر جذاب و دلنشین می‌شود که دوست دارم آن را از زبان دیگران بشنوم و در مکالمه‌هایشان مشارکت کنم.