غزل شمارهٔ ۵۸۲۰

برداشت: آیا می‌توانم ناخنی پیدا کنم که به زخم دل نفوذ کند؟ می‌خواهم این خون گرم را با تیغی هدف قرار دهم.

برداشت: در این بیت، شاعر از عدم توفیق و بی‌خبری از آستانه‌ی محبوب سخن می‌گوید. او به نوعی از کمبود نشانه‌ها و امکانات برای نزدیک شدن به محبوبش گله‌مند است و در واقع می‌پرسد که با این شرایط چگونه می‌تواند به سفر بپردازد یا به هدف خود دست یابد. او اشاره می‌کند که نه نشانه‌ای از عبادت دارد و نه نشانه‌ای از عشق و محبت، و این وضعیت برای او نگران‌کننده است.

برداشت: وقتی که همچون شمشیری تیز و درخشان، به قلب من زخم می‌زنی، اگر با لبان تو به آب حیات هم دسترسی پیدا کنم، باز هم تشنه می‌مانم.

برداشت: من پروانه‌ای نیستم که تنها با یک بال بسوزم و معشوقم را به انتظار و افسوس صبح بگذارم.

برداشت: از باغ بیرون رفتم نه به خاطر اینکه گل به من بی‌محبت باشد، بلکه من آنقدر احساس خوشبختی ندارم که بتوانم با گل زندگی کنم.

برداشت: در عشق، کوشش من به تنهایی کافی نیست و به کمک دیگری نیاز دارم. می‌خواهم از یک دانه آتش، صد درخت سبز و پر از شوق و زندگی بسازم.

برداشت: بهتر است که داغ عشق را از دل کسانی که زبانشان سیاه است نبرم و از آن‌ها دوری کنم.

برداشت: چطور می‌توانم شوق و اشتیاقم را با کلمات آرامش ببخشم؟ مثل اینکه بخواهم تشنگی‌ام را تنها با آب گرانبها و ارزشمند برطرف کنم.

برداشت: زمانی که من به خاطر می صبحگاهی سرم شاد شود، می‌توانم خورشید را با خنده‌ای مستانه‌تر از خودم به شادی و نشاط وادار کنم.