غزل شمارهٔ ۵۸۱۹

برداشت: زمانی که کسی نیست که از این دنیا جدا شود، من آرامش دل را با یک دست و آرامش سر را با دست دیگر تجربه می‌کنم.

برداشت: اگر به هم می‌زنم و حسرت می‌خورم، دور نیست وقتی که دیگر بال و پر ندارم تا بر یکدیگر بزنم.

برداشت: اکنون که سلاح من تبدیل به سپر و تیر شده است، آیا جز به تیرکمان خود می‌توانم از آن استفاده کنم و ناامیدی را با یک آه در صبح از خود دور کنم؟

برداشت: ای درخت زیبای سرسبز، از جلو چشمانم دور نشو، زیرا که اگر بروی، احساس می‌کنم جانم در خطر افتاده است و نمی‌توانم به راحتی زندگی کنم.

برداشت: از گریه و اندوه من، دنیا به هم ریخته و خراب است. وای به حال من اگر بخواهم بر زخم‌های دردناک خود نیشتر بزنم.

برداشت: زیر آسمان و در شرایط سخت، تلاش کردن بی‌فایده است. در موقعیت‌های دشوار، چرا باید بیهوده تلاش کنم و انرژی‌ام را هدر دهم؟

برداشت: گاهی اوقات، هنگامی که با دلشکستگی یا غم روبرو می‌شویم، احساسات عمیق و شدید ما می‌توانند به چیزهای زیبایی تبدیل شوند. اشک‌ها و دردهایمان می‌توانند به مانند الماس، ارزش و زیبایی خاصی پیدا کنند، اگر توانسته باشیم از آن‌ها به درستی استفاده کنیم یا درک کنیم.

برداشت: هرچند که من مانند طوطی هستم و در ظاهر زیبایی دارم، اما اگر از هر جایی مورد بی‌توجهی یا قضاوت نادرست قرار بگیرم، مثل گیاهانی که در کناره‌های بیابان رشد می‌کنند، احساس درد و رنج می‌کنم.

برداشت: در مسیر عشق، هزاران درد و زخم از هر خار می‌خورم، اما اگر بی‌خبر قدمی بردارم، برایم مهم نیست.