غزل شمارهٔ ۵۸۱۸

برداشت: من در میان اشک‌هایم مانند نهنگی زندگی می‌کنم و با برقه‌ای از نفس‌های عمیق، روز را به چشم شیرانی می‌نگرم.

برداشت: پرواز من به سمت اهدافم با سنگ ملامت و سرزنش‌های زندگی همراه است و در واقع، این موانع و چالش‌ها همانند یک فلاخن عمل می‌کنند که به من نیرو می‌بخشند و باعث حرکت و تلاش بیشترم می‌شوند.

برداشت: سیل نابودی نمی‌تواند مرا از ریشه جدا کند، چون به اندازه‌ای درگیر وابستگی‌هایم هستم که همچون خاری به دامنم چسبیده‌اند.

برداشت: من همچون نخل بلند و بارور در این باغ زیبا هستم، و دوستانم از غم و اندوه من متأثر و خوشحال می‌شوند.

برداشت: خامِ من مانند عطر خوش عنبر است و از پختگی و کمالم خجالت می‌کشم؛ چرا که به خاطر نرسیدن به کمال، دچار نقص هستم.

برداشت: چراغ من به باد صبح اهمیت نمی‌دهد، چرا که همچون آه، دل‌های روشنی را زنده کرده است.

برداشت: در هنگام صبح، نسیم لطیف و دلپذیری در خواب بسیار خوشایند و آرامش‌بخش به من وزید و در لحظه‌ای که فرصت مناسبی بود، احساس کردم که زندگی و زیبایی در درونم شکوفا می‌شود.

برداشت: با این وضعیت بی‌پناهی که دارم، هیچ ارتباطی با کسی ندارم. در واقع، هر کسی که به من آسیب می‌زند، در من درد و ناراحتی ایجاد می‌کند.

برداشت: به دلیل سکوتی که در درونم وجود دارد، کلامم به بن‌بست رسیده و زبانم زنگ زده است، مثل سوسن که در گوشه‌ای خاموش مانده است.

برداشت: وقتی بوی گل بیشتر می‌شود، دیگر نیازی به پنهان کردن رازهای من نیست و من از پرده‌نشینی خود خارج می‌شوم.

برداشت: از میوه‌های بهشتی به قدری سیر شدم که دیگر به چیزی نیاز ندارم و دندان‌هایم را به تکه‌های قلب خود فشار می‌زنم.

برداشت: آن باغ همیشه سرسبز و زیبا که هرگز به خاطر مصیبت‌های زندگی دچار کاستی و تغییر نمی‌شود، همچنان در دل من شکوفا و با طراوت باقی مانده است.

برداشت: هرچند در سمت‌های مختلف بر من فشار می‌آورند و مانع می‌شوند، اما نمی‌توانند مرا از مسیر خودم منحرف کنند و از خودم دور شوم.

برداشت: کجا می‌توانم سیل اشک را بیابم تا مرا از این مکان بیرون ببرد؟ زیرا از هجوم آه‌ها، دیگر خرمن وجودم پاک و سالم نمانده است.

برداشت: کوه، که نماد استقامت و استحکام است، در مقابل سختی‌ها و دردهایی که بر من وارد شده، نتوانسته است در برابر من مقاومت کند. یعنی من به قدری قوی و پایدار شده‌ام که حتی زخم‌ها و دردها هم نمی‌توانند عزم و اراده‌ام را متزلزل کنند.

برداشت: دشمن من در حال آماده‌سازی برای حمله است و من با سلاحم آماده‌ام تا با او مقابله کنم. این وضعیت به نوعی به تله‌ای برای او تبدیل شده است.

برداشت: من طبع ملایمی دارم و درونم سرکشی و ناآرامی وجود ندارد؛ از این رو، سختی‌هایی که در زندگی می‌گذرانم، حتی به باریک‌ترین مویم هم نمی‌رسد و بر من تاثیر نمی‌گذارد.

برداشت: من به زیبایی و شکوه بهشت آرزو می‌کنم، هرچند که مانند خار و علفی بی‌ارزش در نظر گرفته می‌شوم و شاید شایسته‌ام که در گلخانه‌ای پر از گل زندگی کنم.