غزل شمارهٔ ۵۸۱۶

برداشت: من در عشق خود مشغولم و از غم دورم، از قیدهای دین و مذهب و ریا نیز آزاد شده‌ام.

برداشت: در دل باغ پر از لاله، زیبایی را به نمایش گذاشته‌ام که نشانه‌ای از دو روز شادی در گلزار است.

برداشت: من وجود خود را تا جایی رسانده‌ام که به آب می‌رسد، از لطف ابر و دریا به آرامش رسیده‌ام.

برداشت: من با نگاه غم‌انگیزم دل را پر از تجربیات کرده و به تجربه‌های فراوانی در زندگی دست پیدا می‌کنم. با گشایش و بسته شدن چشمم، دنیای اطرافم را می‌شکافم و احساساتم را بیان می‌کنم.

برداشت: من نزند به کسی توجه نمی‌کنم و نه به پذیرش و نه به رد مردم؛ چرا که از اعتراف این جمع و انکارشان، به دور هستم.

برداشت: در نظر من، جغد و هما هر دو مانند پرنده‌ای در یک قفس هستند. من از خوشبختی بی‌نیازم و از بدبختی دور هستم.

برداشت: می‌دانم که دزد من از خود خانه‌ام است و دیگر به ارتفاع و دیوارهای آن اهمیتی نمی‌دهم.

برداشت: من با نور خورشید مانند شبنم سفر می‌کنم و از سختی‌های راه و زخم‌های خار رهایی می‌یابم.

برداشت: اگر به من اجازه بدهند که دلخوشی‌ام را با خاک در برابر اندیشه‌ای که باعث رکود و کسادی بازار می‌شود، عوض کنم، راضی می‌شوم.

برداشت: در این باغ مانند درختان سرو و بید، با برگ‌های خود به زندگی ادامه می‌دهند و از بار زندگی رهایی یافته‌اند.

برداشت: خوشحالم که به جایی رسیده‌ام که دیگر از درد و رنج عشق رهایی یافته‌ام و می‌توانم از کارهای خود لذت ببرم.

برداشت: می‌دانم که دارو و بیماری از کجا می‌آید. از دستورهای عطار بی‌نیازم.