غزل شمارهٔ ۵۸۱۴

برداشت: تیغ تیز و برنده را در آغوش خود می‌فشارم، همان‌طور که گَلِی از شراب خوش‌رنگ را در دست می‌گیرم.

برداشت: عقل شجاع و قوی مانند اسب تندرویی است که به هیچ چیزی جز زیبایی و لذت از زندگی توجه نمی‌کند. من همواره از شراب قرمز و پرنشاط لذت می‌برم و آن را با اشتیاق می‌نوشم.

برداشت: تو به من خالی از اهمیت و بی‌ارزشی دادی، اما من هم قلب و احساساتم را با همان کم‌ارزشی به تو می‌فروشم!

برداشت: محل نزدیک به محبوب، دلِ عاشق را آرامش نمی‌بخشد. من در زیر پای شتر، فریاد و ناله‌ام را از راه‌های دور می‌کشم.

برداشت: آتش از چشمان فرهاد ناشی می‌شود و هر بار که به سنگ می‌زنم، احساس درد می‌کنم.

برداشت: وقتی نوشیدنی مستی به من می‌رسد، بطره شراب را به طور محکم در آغوش می‌فشارم.