غزل شمارهٔ ۵۸۱۳

برداشت: ابتدا به شکاف دیوار نگاه می‌کنم و بعد به لانه خودم می‌رسم.

برداشت: چشم من به خاطر انتظار به شدت آسیب دیده است و من با ناخن‌های شکسته‌ام از پای خود خار را بیرون می‌کشم.

برداشت: چون مانند زاهدان به مهره‌های گلابی دل نبسته‌ام، از سبحه (که نماد زهد و ریا است) فراتر می‌روم و تنها غیرت را از آتش عشق می‌گیرم.

برداشت: امسال خنده‌ام اصلاً از عمق دل نیست، بلکه احساسی مثل خواب و بی‌حوصلگی دارم که باعث می‌شود حالت شادی‌ام ظاهری و سطحی باشد.

برداشت: از خارهایی که به بدنم زخم زده، درد می‌کشم و این درد به قدری زیاد است که از شدت خونریزی، بیشتر از نیش زهرآگین عذاب می‌کشم.

برداشت: دارم با دقت و محبت، چهره لطیف تو را همچون موم قرار می دهم و به زیبایی به تصویر می کشم.

برداشت: در فضای توهم و جنون، چگونه می‌توانم عاقلانه رفتار کنم؟ آن‌چنان دلم پرآشوب است که تنها با گذاشتن دست بر سرم می‌توانم تسکین پیدا کنم.

برداشت: در وضعیت جنون‌آمیز به چه شکلی خود را نشان دهم؟ رنج و داغی که بر سر دارم را با لباسی که به سر دارم، می‌پوشانم.

برداشت: کسی با شانه‌اش به من نزدیک می‌شود و وقتی به سراغم می‌آید، من دستم را از میان موهای پیچ‌خورده‌اش بیرون می‌کشم.

برداشت: من مانند یک آینه هستم، و از این که در لباس خاکستری هستم راضی‌ام، زیرا با تلاش و کوشش خود را به بختی روشن و سبز می‌رسانم، حتی اگر در این راه با سختی‌ها و زنگارهای زندگی مواجه شوم.

برداشت: به خاطر این که در کوچه‌های پرپیچ و خم زلف یار سیر کردم، حالا در کنار خودم احساس تنگی می‌کنم و ذهنم به سوی او می‌رسد.