غزل شمارهٔ ۵۸۱۲

برداشت: من از لطافت و خوش‌رفتاری‌ام رنج می‌برم، همان‌طور که از زیبایی گل خار می‌کشم.

برداشت: من آزاد هستم و وابسته به ظواهر نیستم. اگرچه لباس مخصوصی ندارم، اما از درون خودم ارزش و سنگینی را حس می‌کنم.

برداشت: هرچند که وجود من مثل شمعی است که راه را روشن می‌کند، اما مانند آفتاب با احتیاط رفتار می‌کنم و برای احتیاط به دیوار دست می‌زنم.

برداشت: آینه را از کثیفی و شائبه‌ها پاک کرده‌ام و از طوطی‌های پرسر و صدا و زنگ‌زده دوری می‌کنم.

برداشت: زندگی برای من به سختی پیش می‌رود و به مرز ناامیدی رسیده‌ام، اما یک جمله نامطبوع از معشوق باعث می‌شود که این وضعیت غم‌انگیز را تحمل کنم.

برداشت: من به خاطر ناز و زیبایی که داشتم، مانند عزیز مصر (یعنی یوسف) در این روزهای سخت و غربت، از خریدار (دوست یا معشوق) دوری می‌کنم.

برداشت: من اشک‌هایم را در چشمانم قرار می‌دهم و از هر کسی که در راه او درد و رنج می‌کشم، به خاطر همان شوق و عشق، دلگیر نمی‌شوم.

برداشت: به خاطر احتیاطی که در قدم برداشتن دارم، به آرامی و با احتیاط به زمین نزدیک می‌شوم و انگار می‌خواهم با محبت، بر خاری که روی زمین است، دستی بکشم.

برداشت: وقتی بوی گل از برگش پراکنده می‌شود، تابیدن نور و روشنایی بر پرده‌های پنهان بزرگتر می‌شود. هرچند سعی می‌کنم پنهان بمانم و اسرار را پوشانده نگه‌دارم، اما حس و حال من به وضوح نمایان است.

برداشت: من هیچ دلی ندارم که دیدن من برایش سنگین باشد؛ من کسی نیستم که بار سنگینی شوم و فقط بار را تحمل می‌کنم.