غزل شمارهٔ ۵۸۱۱

برداشت: من از کجا می‌توانم بگویم که سرنوشت من چگونه رقم خورده است؟ کافیست گاهی به نوشته‌های او نگاه کنم تا بفهمم چه می‌خواهم بگویم.

برداشت: باد خزان که خار را به چشمش زده است، اجازه نداد که مانند غنچه در گلزار نفس بکشم و زندگی کنم.

برداشت: پرنده‌ای که خارهایی به آشیانه‌اش می‌برد، از شوق وطن و دلتنگی، صد ناله غم‌انگیز سر می‌دهد.

برداشت: او از بوسه‌های دیگر خسته شده و من در فکر اینم که چگونه می‌توانم از لب او حرفی بزنم.

برداشت: اگر دست‌های من را هم تیغ مرگ قطع کند، باز هم من جنون و شیدایی‌ام را بر روی پارچه کفن می‌نویسم.

برداشت: خون از دماغ غنچه نشان‌دهنده‌ی غم و درد در دل آن است و در محیطی که صحبت از زیبایی و شعر است، من هم می‌خواهم به زیبایی‌های کلام بپردازم و از زلف‌های خوش‌آب و رنگ سخن بگویم.

برداشت: من به خاطر اینکه از علم دور شده‌ام، احساس شرم می‌کنم که بخواهم به زیبایی‌های کلام دست بزنم یا به آنها نزدیک شوم.