غزل شمارهٔ ۵۸۱۰

برداشت: چگونه می‌توانم از زلف او دل ناتوانم را بکشانم؟ وقتی که هدایت و کنترل من در دست دیگری است؟

برداشت: اگر بخواهم به تنگی دل خودم توجه کنم، می‌توانم با جلب نظر به دایره‌ای که بی‌نهایت است، خود را در آن بگنجانم.

برداشت: دلنوازی و زیبایی گل به قدری زیاد است که هیچ چیزی نمی‌تواند به پای آن برسد. با این حال، با وجود زیبایی‌اش، گاهی اوقات در آشیانه زندگی‌ام، درد و رنجی وجود دارد که ناشی از دلمشغولی‌ها و چالش‌هایم است.

برداشت: از صحبت‌هایی که به زبان او گفته می‌شود، گره‌هایی وجود دارد که فهمیدن آن‌ها دشوار است. حالا من باید از کدام زبان برای بیان این حرف‌ها استفاده کنم؟

برداشت: از ترس اینکه کسی به من آسیب بزند، مانند گلی زیبا در این باغ، در فصل بهار پوششی از خزان بر خود می‌زنم.

برداشت: وقتی که موج به کنارم می‌رسد، محیط مرا می‌گیرد و هرچقدر هم که تلاش کنم تا خودم را از آن محیط جدا کنم، نمی‌توانم.

برداشت: چون تیر کج من به هدف نمی‌رسد و دستم به آن کوتاه است، فقط دور را می‌بینم و شاید بتوانم با تلاش و کوشش، مانند کمان، به هدف نزدیک شوم.

برداشت: چطور می‌توانم گلی را به سینه بزنم در حالی که از عشق خجالت می‌کشم، چون بوی گل از باغ می‌آید؟

برداشت: من از گل، چیزی جز خار نصیبم نمی‌شود، پس چرا بیهوده ناز کشیدم؟ از گلستان چه فایده‌ای ببرم؟