غزل شمارهٔ ۵۸۰۷

برداشت: به خاطر عشق، به روشی شرمگین چشمانم را پنهان کرده بودم، اما از زیبایی آن چهره شگفت‌انگیز، دیگر نمی‌توانستم خودم را بپوشانم و چشمانم را بدون حجاب در برابر او گشودم.

برداشت: اشک گرم من در هر جایی که بیفتد می‌سوزد، زیرا چشمانم به خاطر دیدن چهره‌ات به شدت تند خیس شده‌اند.

برداشت: زندگی را ترک نمی‌کنم زیرا از مرگ می‌ترسم و این ترس برایم سنگین است. خواب چشمانم می‌تواند عواقب بدی داشته باشد.

برداشت: امروز چشمم به زیبایی دختر گل معطوف نیست و مانند حبابی که درون لیوان است، مرا به دنیای تازه‌ای برده است.

برداشت: من برای تماشا و یادگیری از زیبایی چهره‌ی تو، خود را از نور آفتاب جدا می‌کنم، حتی اگر این کار برایم سخت باشد.

برداشت: به خاطر شادی و شگفتی‌ای که دارم، احساس می‌کنم که پاهایم به زمین نمی‌رسد و مانند رکابی برای تو به نظر می‌آیم.

برداشت: چشمانی پر از خواب و سرمستی در بهار، همچنان در خواب و غفلت می‌مانند و نمی‌توانند حقیقت زیبایی‌ها را ببینند.

برداشت: هر لحظه یا با اشک می‌ریزد و یا غرق در خیال می‌شود، به خاطر عشق تو تصویری بر آب چشم ایجاد می‌کند.

برداشت: این بیت به این معناست که انسان‌ها به‌مانند حباب‌هایی بر روی آب دریا هستند که در نهایت خالی و بی‌محتوا می‌شوند. حرص و طمع در زندگی، به اندازهٔ آبله‌ای است که فقط از سراب چشم ناشی می‌گردد و نمی‌تواند انسان را راضی کند. به عبارتی دیگر، آنچه که از تلاش و کوشش به‌دست می‌آید، تنها ظاهری فریبنده دارد و در نهایت به رضایت واقعی منجر نمی‌شود.

برداشت: صدایی که از دیدن چهره درخشان شما برمی‌خیزد، خانه دل را پر از اشک خواهد کرد.

برداشت: باغ و بهار عشق، متشکل از دل‌های سوخته‌ای است که آتش عشق دائماً شعله‌ور می‌شود و این آتش موجب می‌شود که اشک‌ها به عنوان آب بر آتش کباب دل فشانده شوند.

برداشت: هر کسی که به دنبال حفظ آبرو و اعتبار خود باشد، باید از کلماتی بهره بگیرد که در آن‌ها حرص و تمایل به زیبایی وجود دارد؛ مانند گلابی که از گل به دست می‌آید و نشان‌دهنده لطافت و زیبایی است.