غزل شمارهٔ ۵۸۰۶

برداشت: چشمی به خاطر آتش سوزانم اشکی نریخت، ای خدای من، چه دلیلی داشت که من اینگونه بسوزم؟

برداشت: من به نور چراغ نیاز ندارم، زیرا شمعی در درونم وجود دارد که باعث می‌شود همیشه روشن باشم.

برداشت: آنانی که در آتش عشق سوخته‌اند، راحت و بی‌دغدغه‌اند، در حالی که من همچنان به خاطر نارسایی‌هایم در آتش عشق می‌سوزم.

برداشت: سینه‌ام به شدت از عشق می‌سوزد و مانند چراغی روشن است، در حالی که هدف و مقصد من، آتش و عشق است.

برداشت: درون من آتش سوزانی وجود دارد که کافی است و علم و تجربه‌ام به من این چنین می‌گوید که نمی‌توانم به وسوسه‌های دل پاسخ دهم.

برداشت: دیگر نمی‌توانم اشک‌هایم را کنترل کنم، در چشمی که تحت تأثیر شعله‌های آتش قرار دارد و آرایش شده است.

برداشت: من نه شایسته عشق هستم و نه به حدی هستم که آرزوی بیگانگان را برآورده کنم؛ من بهشت و روشنایی را ندارم و در عوض، به آتش و عذاب محکوم شده‌ام.

برداشت: من مانند خاکستر هستم و حاصل زندگی‌ام بی‌ثمر و بی‌نتیجه است؛ مانند خرمنی که از آتش سوخته و نابود شده است.

برداشت: غم و اندوه در دل من از شدت آه کشیدن کمتر نشده است. چهره‌ام به رنگ کهربا درآمده، ناشی از دود آتش من است.

برداشت: انسان مانند یک گوهر با ارزش است، در این جهان که محل آفرینش است، مورد احترام قرار گرفته و نمی‌تواند در آتش هلاک گردد.

برداشت: من سال‌هاست که دلم نرم نشده و گرچه در دست داود (علیه السلام) آتش را می‌زدم، هنوز هم از درون خودم احساس می‌کنم.