غزل شمارهٔ ۵۸۰۲

برداشت: من با خطوط تو زندگی‌ام را از عمق جانم می‌چسبانم و با لکه‌ی تو عشق را در دل می‌کارم.

برداشت: این احساس شرم که مراقب زیبایی توست، به خاطر فقط یکی یا دو بوسه، من را به حد مرگ می‌رساند.

برداشت: می‌دانم که در حال از بین رفتن و ناامید شدنم، اما از این که به کجا می‌روم و چه بر سرم می‌آید، آگاهی ندارم.

برداشت: اگرچه که در حال نزدیک شدن به معشوق هستم و حیرت در وجودم است، اما همچنان به سمت بلندی‌ها و زیبایی‌ها در حرکت هستم.

برداشت: این آتش که در دل من شعله‌ور است، اگر بخواهم، می‌تواند در لحظه‌ای همه چیز را نابود کند و به خاک سیاه برساند.

برداشت: زمانی که روز قیامت فرا برسد و بخواهم به خودم سر بزنم، با این حال که جلوه تو را از خود می‌گیرم، برایم مشکل خواهد بود.

برداشت: آن فرد ساده‌دل که بی‌خبر است، در حالی که به زیبایی من می‌نگرد، در واقع در مشکلات و سختی‌های زندگی غوطه‌ور است و توجهی به آن‌ها ندارد.

برداشت: دهقان با تلاش و تلاش زیادی سعی می‌کند تا دانه‌های سبز و تازه را پرورش دهد، اما در این راه با مشکلات و چالش‌هایی مواجه می‌شود که گاهی باعث ناامیدی‌اش می‌گردد. او از دردی درونی رنج می‌برد که از روی دل‌سوزی و عشق به دانه‌ها و حاصل‌خیز بودن زمینش نشات می‌گیرد.

برداشت: به لب نزدیک‌تر بودم تا دست، روزی من از طمع زیاد سر می‌برد، مرا به سفر می‌کشاند.

برداشت: چگونه می‌توانم سرشار از نعمت شوم، در حالی که در این دشت فریبنده، شکارچی بی‌رحم می‌خواهد مرا به دام بیندازد؟

برداشت: من در لذت شیرین زندگی سردرگم مانده‌ام و از ادعای خودم رنج می‌برم. آن کسی که به من کمک می‌کند، همانند خضر پیامبر است، زیرا من از خودم می‌گریزم.

برداشت: غفلت و بی‌توجهی بلای بزرگی است، چون من همان فرصتی هستم که به سادگی از دست می‌رود، در حالی که دل شاداب و خوش‌حال در خواب شیرین به سر می‌برد.

برداشت: من نه دستار مستی دارم و نه دامن کودکانه‌ای، پس چرا این همه مشکلات و رنج‌ها بر دوشم سنگینی می‌کند؟

برداشت: وقتی که صبح به دل پاک و خالص شروع به نفس کشیدن می‌کنم، آنقدر از عشق و محبت سخن می‌گویم که حتی چرخ روزگار هم نمی‌تواند زخم‌هایی به دل من بزند.

برداشت: من به خاطر عطر گل‌ها در خواب و بی‌هوشی فرو رفته‌ام، ولی تو بی‌دلیل به من گلاب می‌زنی.

برداشت: از خوشی و شوق سفر به حالتی رسیده‌ام که همچون خورشید در آسمان، در حال گردش به دور جهان هستم. این احساس به قدری برایم لذت‌بخش است که گویی کنترل زندگی‌ام را به دست گرفته‌ام.