غزل شمارهٔ ۵۸۰۰

برداشت: در طول زندگی‌ام همچون گردی در کنار کاروان حرکت کرده‌ام تا بتوانم مانند ناله‌ای با سر و صدای بلند هم‌صحبت شوم.

برداشت: آفتاب عشق من از روی زمین گذشت و سرو تو در قد و قامت من راست ایستاد، وقتی که من باغبان شدم.

برداشت: به چه مدت کسی می‌تواند با نیکوکاری و بخشش خود به دیگران کمک کند؟ من از رابطه با این دوستان ناامید شدم.

برداشت: بلبل نمی‌تواند به پرواز درآید و مرا دانه‌خور کند، زیرا من مانند سبزه‌ای که پایش شکسته در این باغ مانده‌ام.

برداشت: هیچ‌کس به سطح و جایگاه شعر من نخواهد رسید؛ من با قدرت کلامم، به اوج و بلندای آسمان‌ها دست یافتم.