غزل شمارهٔ ۵۷۸۴

برداشت: در حالی که به محبوب خود نزدیکم و از محبت او بهره‌مند هستم، احساس درد جدایی را در خود حس می‌کنم. مانند لاله‌ای که ظاهراً پررنگ و شاداب است، اما در درونش احساس خالی بودن می‌کند. احساس می‌کنم که پر از زیبایی هستم، اما همچنان در دل، حس جدایی را دارم.

برداشت: من بیش از پیش تشنه شده‌ام، گنجایش پیاله‌ام خالی است و به اندازه‌ی ماه، آغوشم پر شده است.

برداشت: مجنون من یک روز به آسمان فریاد می‌کشید و به همه نشان می‌داد که چگونه غزال‌های زیبای من به دنیا آمده‌اند.

برداشت: هر دانه‌ای نمی‌تواند مرا فریب دهد و به دام بیندازد؛ زیرا من مانند پرنده‌ی اسطوره‌ای عنقا هستم که از قله‌ی کوه قاف زندگی می‌کنم.

برداشت: پیرم مرا دلسرد نکند مانند دیگران که با گذشت زمان، جوانی را که کهنه شده است، به بی‌اعتباری می‌سنجند. مثلم مانند شراب کهنه شده‌ام که هر سال با گذشت زمان بهتر می‌شوم.

برداشت: اگر به خاطر اندوه و ناراحتی خود، نیکویی و شادی را در می‌خوارگی جستجو کنم، مانند لاله‌ای که پژمرده شده، خون من در پیاله‌ام جاری خواهد شد.

برداشت: درد و رنجی که از نگاه معشوق در دلم نشسته بود، اکنون با چشم‌های غزاله‌ام احساس تازگی و زنده بودن می‌کند.

برداشت: دیگر نمی‌توانم کنترل احساساتم را در دست بگیرم، صائب، هر کسی که صدای ناله و آه من را بشنود، متوجه حال خرابم خواهد شد.