غزل شمارهٔ ۵۷۸۱

برداشت: من هیچ‌گاه دلی را مانند غنچه‌ای که از آواز بلبل بی‌خبر باشد ندیده‌ام و هیچ‌گاه تصویری از آرزوهای خود را در آینه گل مشاهده نکرده‌ام.

برداشت: آن چیزی که به شدت به دنبال آن هستم، در این دشت سوزان به جز زخم‌های نادیده و بی‌توجهی، آب و نجاتی نیافته‌ام.

برداشت: هرچند که در باغ با دقت و اشتیاق نگاه می‌کنم، اما از شرم و حیا نتوانسته‌ام به گل نگاه کنم و فقط صدای خوش آواز بلبل را می‌شنوم.

برداشت: من به این دلیل هنوز زنده‌ام که هنوز نتوانسته‌ام چهره محبوبم را بدون حجاب عشق ببینم و در آن تأمل کنم.

برداشت: مردان شجاع و با اراده را در هر جا می‌توان پیدا کرد، اما من در هیچ میدان و عرصه‌ای فردی را ندیدم که بتواند تحمل و صبر بالایی داشته باشد.

برداشت: در برابر دشمن خود به تلافی برنمی‌خیزم، چون هرگز نتوانسته‌ام از قدرت انتقام‌گیری خود کاسته باشم.

برداشت: عاشق به بوی پیراهن معشوق راضی شده است و هیچ بلبل را ندیده‌ام که به زیبایی چشم آن معشوق دل ببندد.

برداشت: دوری از محبوب و نشستن به سکوت، عاشق را به شکیبایی و تحملی رسانده که هیچ‌گاه نظیر آن را ندیده‌ام.