غزل شمارهٔ ۵۷۸۰

برداشت: هرگز ندیده‌ام که سخنی از زیبایی‌ها به طور مستقیم بیان شود، اما گاهی از پشت آینه، حرف‌هایی را شنیده‌ام.

برداشت: به معنای این است که من تسلط کامل بر احساسات و حالات همه‌ی موجودات دارم و در هر جایی که بتوان به آنجا رفت، به تجربه و جستجو پرداخته‌ام.

برداشت: من در آتش جدایی آتش‌سوزم و برای وداع آماده‌ام، همچون تیر که از کمان رها شده، خود را برای این لحظه آماده کرده‌ام.

برداشت: از سختی‌های زندگی شکایتی ندارم، چرا که این گرگ را با بهایی که باید برای یوسف پرداخت میشد، خریده‌ام.

برداشت: پایان گذشته‌ام را همچون نسیمی از باغ، با رنگ و بویی دل‌انگیز برپا نکرده‌ام.

برداشت: من هرچند که مانند مور هستم، اما به خاطر کلام شیرین و دلنشینم، خود را به بلندای دستان سلیمان رسانده‌ام.

برداشت: من همچون شرابی که بر روی تیغ می‌ریزد، به سوی دشمن بی‌رحم و خشمگین جاری شده‌ام و به شدت از منطق و دلیل فراتر رفته‌ام.

برداشت: من همچون دانه‌ای هستم که به خاک می‌لرزد و از آن به دنیا آمده‌ام، تا خود را از خوشه‌ای به خرمن برسانم.

برداشت: مانند شمعی هستم که با وجود اینکه در وجودم آتش زیادی شعله‌ور است، اما هنوز ثمره‌ای برای دل‌سوزان و اهل دل به بار نیاورده‌ام.

برداشت: عزم و اراده من به خاطر نگاه تو به جلو می‌رود و من با زحمت، طعم آب حیات را چشیده‌ام.

برداشت: عاشق بر روی بالشت نازکش خوابیده و به زیبایی شبنم که به صورت شوخی بر گل‌ها نشسته، تکیه کرده است.

برداشت: افراد دانا و اهل فکر مرا با دقت و ارزش می‌نگرند، من مانند قطره‌ای هستم که از دل زخمی و رنج دیده‌ام به وجود آمده‌ام.

برداشت: صائب، وقتی در دنیای خاکی هیچ‌کس دلسوزی ندارد، من هم در گوشه‌نشینی و تنهایی خودم را پنهان کرده‌ام.