غزل شمارهٔ ۵۷۷۹

برداشت: من از محبتی که در دل داشتم مانند یک صدف با روشنایی عبور کرده‌ام، همان‌طور که دریا از ساحل دور می‌شود و به کنار نمی‌رسد.

برداشت: مجنون نمی‌تواند به دور من بیفتد، چرا که من به قدری از خودگذشته‌ام که مانند گردبادی در حرکت هستم و به سرعت از محمل و زندگی‌ام عبور کرده‌ام.

برداشت: من از زمان های گذشته و مکان های مقدس، از مسیر خود بی‌خبرم و مانند برقی که از سیاهی شب می‌گذرد، بر مشکلات و تنگناهای زندگی فائق آمده‌ام.

برداشت: علاقه‌ام به سایه‌ها، مانند مانعی بر سر راهم قرار گرفته است. اگرچه همانند درختان سرو و بید، از ثمره و دستاوردهایم فاصله گرفته‌ام.

برداشت: صید ضعیف چه دلیلی می‌تواند برای آسیب دیدن خود از تیری که به او پرتاب شده بیاورد؟ من حتی در روز قیامت نیز با چشمان بسته از دست قاتل عبور کرده‌ام.

برداشت: این جمله بیان می‌کند که ظلم است که انسان‌های آزاد را به خاطر بخشندگی و مهربانی، به بندگی و امتحان بکشانیم. این موضوع نشان‌دهنده نگرانی درباره از دست دادن حرمت و آزادی افراد به دلیل اعمال نیکو و رحمتی است که نسبت به دیگران دارند. زندگی و گذشته‌ام همچنین به من یادآوری می‌کند که نمی‌توانم از این وضعیت کنوني صرف‌نظر کنم.

برداشت: گاهی اوقات که به ساحل نزدیک می‌شوم، می‌فهمم که مثل موجی که به دریا می‌رسد، باید از دریا سپاسگزاری کرد.

برداشت: دریغ از اینکه کسی در جهان به نیاز من توجه کند، چرا که من بارها با سکوت و بدون گفت‌وگو از دل مشکلات عبور کرده‌ام.

برداشت: نفس من مانند سرمه در گلوی من نشسته تا از پرده‌های دنیای فریبنده عبور کرده‌ام.