غزل شمارهٔ ۵۷۷۸

برداشت: از سرمای دنیا زبانم را بسته‌ام، مانند بلبلی که در فصل خزان، منقار خود را بسته است.

برداشت: چوب قفس به خاطر گریه و اندوه صیاد، صدا کرده است. گل من، دل خود را بر آشیانه‌ای که پر از خار است بسته‌ام.

برداشت: در دل خود عاشق زیبایی‌های اصفهان هستم، اما جگرم را به خاطر عشق و زیبايي‌های هند بسته‌ام.

برداشت: دست حنا به معنای زیبایی و زینت بخشیدن به دستان من، نشاندهنده‌ی پاداش زحمات و تلاشی است که در زندگی کرده‌ام. این زیبایی و شکوه، نتیجه‌ی کوشش‌هایم است.

برداشت: به دلیل بی‌پناهی و شکست‌هایی که تجربه کرده‌ام، دیگر نتوانسته‌ام در جمع دوستانم حاضر شوم و احساس می‌کنم مثل کاهی زرد که به دیوار چسبیده، بی‌هویت و تنها هستم.

برداشت: من مانند آینه هستم، اما به خاطر اشکالات و سختی‌های زندگی که بر روی من نشسته، چهره‌ام پر از لک و کثیفی شده است.

برداشت: بهتر است که ارزش و زیبایی خود را مخفی نگه‌دارم، زیرا همانند یخ که در سردی بازار می‌ماند، از نگاه دیگران دور باشم.

برداشت: این جمله بیانگر این است که غمی عمیق و دردناکی به دل شاعر نشسته و اشک‌هایی که به خاطر آن ریخته شده، به طور خاص ننگ و غم را به وجود آورده‌اند. همچنین، به این اشاره می‌کند که اگر گلی (لاله) در گوشه‌ای از لباس او وجود داشته باشد، به خاطر این درد و حسرت، از زیبایی و سرسبزی آن کاسته شده است.

برداشت: در میان شادی‌های زندگی، جز اینکه مانند شمع بسوزم و از دل شاد نباشم، چه کار دیگری می‌توانم بکنم؟

برداشت: به خاطر ناراحتی و محدودیتی که احساس می‌کنم، مانند پرگار در یک نقطه محکم و بسته شده‌ام و نمی‌توانم حرکت کنم.

برداشت: دل خود را ناراحت نکنی، زیرا ناله و شکایتی که می‌کنی از عمق قلبت نیست. من این آهنگ را با زور و فشار بر این تار ایجاد کرده‌ام.

برداشت: هیچ‌کس زیر بار سختی‌هایم را نگرفته است و من همیشه همچون درخت سرو، بر دوش خود بار غم و مشکلات را حمل کرده‌ام.

برداشت: در دل خود، نفس‌های پرشور و آتشین را پنهان کرده‌ام و برای رسیدن به هدفم، موانع و مشکلات را پشت سر گذاشته‌ام.

برداشت: من از حرف زدن راجع به غم و اندوه ناتوانم، هرچند که توانسته‌ام به وسیله جادو و فریب، زبان دشمنان را ببندم.