غزل شمارهٔ ۵۷۷۶

برداشت: هر سخنی که می‌زنم از من نیست، بلکه من بر اساس مقدر و سرنوشت این مسیر را دنبال می‌کنم.

برداشت: به خاطر نگاه محبت‌آمیز تو، عذرم پذیرفته می‌شود، زیرا گناهم کوچک است. اما همچنان از درد ناشی از گناه دامنم آلوده است و به دل‌سوزی و غم آغشته شده‌ام.

برداشت: من مانند دانه‌ای هستم که در خاک پنهان شده و به خاطر فراز و نشیب‌های زندگی، غم و اندوه بر وجودم سایه افکنده است.

برداشت: از دل تاریکی و ناامیدی من، نور و روشنی مانند آفتاب ناپدید شده و من در این ابرهای تیره، در جستجوی نشانه‌ای از امید و خوشبختی مانند هلال عید هستم.

برداشت: از خواب مرگ بیدار می‌شوم و به هر سویی که می‌روم، اشک و اندوه دل‌های مرده را به همراه دارم.

برداشت: شبی در دام زلف او گرفتار شدم و از آن زمان همیشه در فکر او هستم. وقتی که دست خود را به سمت او می‌برم، انگار بوی می را استشمام می‌کنم.

برداشت: به خاطر پیچ و تاب موها و بی‌نظمی‌ام، نتوانستم بازویم را دور گردن تو بیندازم.

برداشت: به خاطر اینکه به طور مداوم در دل خود گریه و ناراحتی را پنهان کرده‌ام، احساسات درونم به اندازه‌ای زیاد شده که هر یک از موهایم مثل رگی پر از آب باران شده است.