غزل شمارهٔ ۵۷۷۵

برداشت: از باغ تو عشق را با صدای بلند مطرح می‌کنم، مثل شبنمی که از روی گل دست می‌شوید و پاک می‌شود.

برداشت: نمی‌توان دل‌های مردم را فریب داد و در عین حال به زیبایی‌های ظاهری توجه نکرد. من دنبال زیبایی‌هایی از تو هستم که با زلف‌هایت نمایان می‌شود.

برداشت: به خاطر اینکه به شدت craving و اشتیاق بوی وفا را دارم، حتی اگر به من گل کاغذی هم بدهند، باز هم می‌بویم.

برداشت: ما از زیبایی و لطافت گل‌های تازه در فصل بهار لذت می‌بریم و این شادی و زیبایی را با عشق و وفاداری خود به آن‌ها نشان می‌دهیم.

برداشت: من از زمانه صداقت و انسانیت را می‌طلبم، اما ببین که چه بر سادگی دل‌های مردم گذشته است و چه چیزهایی را دنبال می‌کنم.

برداشت: من در میان این همه لطافت و ظرافت، شاعری هستم که اشعاری می‌سرایم که مورد پسند ظفرخان است.