غزل شمارهٔ ۵۷۶۹

برداشت: ما برای دوست خود، دل‌تنگی و غم و اندوه را به کعبه بردیم و به طوری که از آستان دوست خود نیز عبور کردیم.

برداشت: از شما می‌خواهم که دعا کنید برای راهنمایان، زیرا ما از مسیر دیگری مسافرت خود را شروع کرده‌ایم.

برداشت: در این روزگار کسی را نیافتیم که اهل محبت و دلی باشد، پس خودمان به سراغ عمق دل‌های‌مان رفتیم و آن را با اندوه و غم پر کردیم.

برداشت: از دوستان عزیز و ارزشمند در این دو روز زندگی، چه بارها که با این جان ناتوان خود، خاطرات شیرینی را تجربه کرده‌ایم.

برداشت: آیا می‌توانیم انتظار داشته باشیم که بلبل، با زبان درازش، به گفت‌وگو بپردازد؟ زیرا ما سکوت خود را به خواهش و تمایلات درونیمان ترجیح داده‌ایم.

برداشت: امروز ارزش چیزهای بی‌ارزش به خاطر خواسته‌های زودگذر در حال افزایش است، در حالی که ما باید به فکر چیزهای باارزش‌تری باشیم و آن‌ها را در خانه نگه داریم.

برداشت: از عمر باارزش‌مان چیزی باقی نمانده و حالا که به نتایج خوب و بد زندگی‌مان پی برده‌ایم، افسوس می‌خوریم.

برداشت: در تاریکی و غم شب، ما با نور اشک خود، راهی به سوی روشنایی پیدا کردیم.