غزل شمارهٔ ۵۷۶۸

برداشت: ما با اشک‌های خود درد و دل‌مان را نوشته‌ایم و با این نوشته به پرندگان پیک نامه فرستاده‌ایم تا ما را نجات دهند.

برداشت: از عشق، کسی که بی‌چیز و تهیدست بود را ثروتمند و غنی ساختیم و به واسطه بوی گل، در صبح به او هدیه‌ای برای سفر دادیم.

برداشت: خزان بی‌رحم و دل‌سرد بی‌توجه به مشکلات ما ادامه دارد، حتی اگر ما با تمام قدرت و زیبایی خود تلاش کنیم و بر سر آن مقاومت کنیم.

برداشت: از شما خواهش می‌کنم دعاهایی را به میفروشان برسانید، زیرا ما برای آرامش و خوشحالی‌امان، زجر و رنج زیادی را متحمل شده‌ایم.

برداشت: ما در حالتی از مستی و نشئگی زندگی می‌کنیم که مثل تیزی تیغ می‌شکند. بیهوده به پیر میخانه زحمت و دردسر داده‌ایم.

برداشت: کدام رشته‌ی ساز به نوازندگان خوش‌صدا اجازه داد که با نواختن خود شادی ایجاد کنند؟ در حالی که ما جان‌مان را با درد و رنج به قربانی می‌دهیم.

برداشت: ما از شرم کرم، سر به زیر داریم و مانند بید و نخل، حالتی خجالت‌زده داریم؛ اگرچه در برابر سنگ، چیزی نداشته‌ایم که بدهیم.

برداشت: چگونه می‌توانیم از جان خود در نزد دوستان کم بگذاریم وقتی که مثل گل، جان خود را به خاطر دشمن خونی‌مان فدای کرده‌ایم؟

برداشت: به سختی و زحمت، همت خود را مانند صدفی که در دریا زندگی می‌کند، حفظ کن. اگرچه در عوض، از ما فقط یک لحظه یا قطره از ارزش‌هایمان را به دست می‌آوریم، اما این تلاش و همت ارزشمند است.