غزل شمارهٔ ۵۷۶۲

برداشت: من از خروش شراب، صدای دلنواز در بهشت را می‌شنوم که به گوش می‌رسد.

برداشت: میان شنیدن تو و شنیدن من تفاوتی وجود دارد. تو در را می‌بندی و من در را باز می‌کنم.

برداشت: چگونه می‌توانم در درگاه خراباتی‌ها جایی نداشته باشم؟ وقتی که عطر زندگی و شادابی را از خاک آنجا حس می‌کنم.

برداشت: صدای آرام و دل‌نشین آب را می‌شنوم که در کوچه‌ها جاری است و همزمان، گل‌های رنگارنگ را می‌بینم که مانند درختان در حال رشد و زیبایی هستند.

برداشت: در عالم خیال، زیبایی پردگیان را مشاهده می‌کنم و صدای پای غزالان در خواب به گوشم می‌رسد.

برداشت: هر چیزی که به آن نگاه می‌کنم، به وضوح و بدون هیچ پرده‌ای به گوشم می‌رسد؛ مثل یک ترانه‌ای که به خاطر شنیدنش، دلم شاد و رنگین می‌شود.

برداشت: هر لحظه صدای بال زدن فرشته عشق را از اعماق دل نگرانم می‌شنوم.

برداشت: آیا ممکن است بوی خوش یاسمن از ماهتاب به گوشم برسد، مگر اینکه عطر خود یار از دور بیاید؟

برداشت: آیا از طرف کسانی با دل‌های گرم و صمیمی آمده‌ای؟ چون بوی کباب از لباس تو به مشام می‌رسد.

برداشت: کلام‌های دلچسب و نیکوی صائب را از افرادی با دل‌های تیره می‌شنوم که به نور و روشنی آن خورشید تکیه دارند.