غزل شمارهٔ ۵۷۶۰

برداشت: اگر من مانند کلیم (موسى) شوم، چراغ طور (کوه طور) نمی‌سوزد، و اگر نسیم شوم، گل به شکفتگی نخواهد رسید.

برداشت: زیبایی و ارزش واقعی من به خودی خود کافی است و وابسته به چیز دیگری نیست. اگرچه ممکن است در شرایطی از دست بروم، اما ذات من هرگز کم ارزش نخواهد شد.

برداشت: در این گلستان، خود دم مسیح هم بسیار ارزشمند و گرانقدر است. حالا به کدامین اعتبار می‌توانم انتظار داشته باشم که نسیم به من احترام بگذارد یا گوارا باشد؟

برداشت: آسمان آرزوهای کریمان را برآورده نمی‌کند، صائب، مگر به خاطر مصلحتی چند روزه، که ممکن است من هم به فردی پست تبدیل شوم.