غزل شمارهٔ ۵۷۵۵

برداشت: من به خاطر نگرانی و ناراحتی‌ام به آن سرزمین نمی‌روم و با نگاه کم‌عمق‌ام، تو را نمی‌توانم ببینم.

برداشت: چرا باید خودم را بی‌ارزش و سبک احساس کنم در حالی که مثل کاه نمی‌توانم اثر جاذبه را در کهربا ببینم؟

برداشت: من نسیم صبح هستم و مشغول کارم، اما پریشان و بی‌قرارم. در این حال که در تنگنای زندگی به سر می‌برم، نمی‌توانم راهم را درست ببینم و همه چیز برایم مبهم است.

برداشت: نیازی به بوسیدن آیینه ندارم، چرا که در آن نمی‌توانم تصویری از خودم ببینم.

برداشت: دلتنگی من مانند غنچه‌ای است که در آغوش فشرده‌ای قرار دارد و نمی‌تواند اجازه‌ای برای ورود نسیم صبا را ببیند.

برداشت: دست کسی که بر دستان دیگران حنا بسته، به نظر می‌رسد که به جز خاک، چیز دیگری در مشت گدا وجود ندارد. این یعنی آنچه که به نظر می‌رسد، تنها در دنیای مادی و زودگذر است و ارزش واقعی در آن جستجو نمی‌شود.

برداشت: اگر مرا به دوزخ ببرند، مانند سیل با سرعت حرکت می‌کنم و هیچ‌چیز را پشت سر نمی‌بینم.

برداشت: انتظار چه چیزی از کسانی دارم که در گوشه‌ای نشسته‌اند و حرف‌هایی که به آن‌ها عادت کرده‌ام را نمی‌شنوم؟

برداشت: اگر چراغی مانند چراغ آتش موسی به من کمک کند، اما با شانس بدی که دارم، باز هم نمی‌توانم آنچه پیش روی خودم است را ببینم.

برداشت: هزاران گل پژمرده در ذهنم ظهور کردند، اما من هیچ نشانی از دل خوشی در اینجا نمی‌بینم.