غزل شمارهٔ ۵۷۵۴

برداشت: وقتی که تصویر چهره‌ام را در جام شراب می‌بینم، در آینه رنگ و بوی پاییز و برگ‌های لاله را مشاهده می‌کنم.

برداشت: چرا به دستان پزشکان امید داشته باشم؟ درمان درد من را در شراب دو ساله می‌بینم.

برداشت: گردن مینا به رنگ سفیدی است که صبح صادق را نشان می‌دهد و من هلال عید را از حرکت موج در پیاله می‌بینم.

برداشت: من از غم و اندوه چمن ناراحت و دلگیری دارم، اما تو از این حال خوشحال و شاداب هستی. تو مظهر شادی و خنده‌ای مانند گل، در حالی که من درد و حسرتی مانند لاله را تجربه می‌کنم.

برداشت: هلالی که بر زین سوار است، در حال عبور از خورشید است و من از شدت سرگیجه به هاله‌ای که دور اوست، نگاه می‌کنم.

برداشت: در این باغ چرا به امید خودم را ناراحت کنم؟ چون از درد و ناله می‌بینم که کارم دچار مشکل شده است.