غزل شمارهٔ ۵۷۵۲

برداشت: زیبایی چهره‌ات را از پس نقاب مشاهده می‌کنم و وقتی به ماه نگاه می‌کنم، مانند خورشید می‌درخشد.

برداشت: با این که مدت‌هاست از عشق او جدا شده‌ام، هنوز هم تاثیر او در قلبم وجود دارد و احساساتم را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

برداشت: غبار بر چهره خورشید نماد زیبایی و درخشش است که در هر مکانی به چشم می‌آید و من آن را از دیدگان پر از اشک خود می‌بینم.

برداشت: من از یک اصل و منبع خاص به وجود آمده‌ام و با یک نگاه همه انسان‌ها را مانند حباب‌هایی می‌بینم که در سطح آب شناورند.

برداشت: به نظر می‌رسد که شخصی در حال کنترل اسبش است و در عین حال به زیبایی تو نگاه می‌کند. او در حال تسلط بر کارش است، اما زیبایی تو او را به وجد آورده و توجهش را به سمت تو جلب کرده است.

برداشت: من از دود چراغ لذت نمی‌برم و به‌جای آن، روشنایی دل را در کلمات کتاب پیدا می‌کنم.

برداشت: چشم‌هایم مانند مویی که بر لبه‌ی آتش قرار گرفته، حساس و آسیب‌پذیر است، چون در اثر گرمای زیاد آن آفتاب، دائماً در حال احساس ناراحتی و درد هستم.

برداشت: کجا بروم وقتی در این محیط پر از فریب، هزاران تله از موج‌های دروغین را می‌بینم که مانع موفقیتم هستند؟

برداشت: چهره‌ی زیبا و خوشگلی که از دل شاداب و سرزنده می‌تابد، مثل هلال ماه در روز عید به نظر می‌رسد، و من آن را در جلو چشمانم با شراب می‌نگرم.