غزل شمارهٔ ۵۷۵۰

برداشت: دل من از خاطر نفس دچار پریشانی می‌شود، چه باید بکنم؟ و اگر هم که نفس بکشم، باز آشفته و ناراحت می‌شوم، چه کاری می‌توانم انجام دهم؟

برداشت: اگر یک لحظه از دل خود آهی سوزناک بیرون نکنم، جهان در دیدگانم تیره و ناواضح می‌شود. چه کار کنم؟

برداشت: منع کردن من از گریه مانند ابر، دور از انصاف است. دلم از گریه سبُک می‌شود، حالا چه کار کنم؟

برداشت: من از درد و رنجی که دارم، راهی برای درمان نمی‌بینم و مانند فرزند مسیح که به دیگران زندگی می‌بخشد، این بار سنگین بر دوش من قرار گرفته است. نمی‌دانم چه باید بکنم.

برداشت: من به خاطر حقیقت و راست‌گویی ساکت مانده‌ام، زیرا می‌دانم که مانند منصور، اگر از واقعیت‌ها صحبت کنم، عواقب دشواری خواهد داشت. چه باید بکنم؟

برداشت: اگر به صداقت از دل خود سخن بگویم، باعث می‌شود که به من آسیب برسد، چه باید بکنم؟

برداشت: من از دوستانم شکایت ندارم که محدودیت‌هایی دارند، بلکه از درد و تحملی که در دل دارم، خسته و پر شده‌ام، نمی‌دانم چه باید بکنم.

برداشت: اگرچه تو را نمی‌خوانم، ولی وقتی در تنهایی‌ام می‌نشینی، بوی گل به مشامم می‌رسد. این حس لطیف در دل من ایجاد می‌شود و نمی‌دانم با آن چه کنم.

برداشت: خاکستر روی شیشهٔ من سنگینی می‌کند و نور دل من را تاریک می‌سازد. نمی‌دانم چه باید بکنم.

برداشت: من نمی‌توانم احساسات و آرزوهای خود را در کنار معشوقه‌ام به دست بیاورم، زیرا وقتی به او فکر می‌کنم، همه چیز از دستم می‌رود. چه باید بکنم؟

برداشت: من می‌دانم که حیا اجازه نمی‌دهد به راحتی به تماشا بپردازم؛ حالا نمی‌دانم باید چه کار کنم.

برداشت: در این باغ، هر کسی به غفلت زندگی می‌کند و باعث می‌شود دل من که مانند آینه است، تار و کدر شود. من چه کاری می‌توانم انجام دهم؟

برداشت: عمر طولانی من به خاطر بی‌توجهی و غفلت دل است، و دل من به خاطر صحبت کردن باز شده است، حالا نمی‌دانم باید چه کار کنم.