غزل شمارهٔ ۵۷۴۷

برداشت: با چه دقت و توجهی می‌توانم به آن زلف دلربا دست بزنم، وقتی که خودم هیچ ابزاری برای این کار ندارم و نمی‌توانم غصه و پشیمانی‌هایم را بیان کنم؟

برداشت: به چه سادگی دل باخته‌ام که می‌خواهم تو را به نیم دل، از دیگران بی‌نیاز کنم.

برداشت: من که هر مژه‌ام در دنیایی به سر می‌برد و در هر کدام از آن‌ها غرق شده‌ام، چگونه می‌توانم با نگریستن به زیبایی‌های بی‌نظیر وحدت، از این حالت خارج شوم؟

برداشت: نور و روشنی غیر خودم به حدی مرا تحت تأثیر قرار داده که مانند شمعی که در معرض آتش است، بی‌اختیار خودم را در معرض خطر می‌گذارم.

برداشت: وقتی که یک قطره به دریا بپیوندد، تبدیل به هزارها می‌شود. پس چرا باید از جان خود در این دلنوازی دریغ کنم؟

برداشت: من که دل ندارم، وقتی دلی در حضور نیست، بی‌دلیل چرا باید نماز بخوانم؟

برداشت: من آنچه را که تجربه می‌کنم، از درون خودم می‌کشم. صائب، چگونه می‌توانم از ذات و وجود خودم دوری کنم؟