غزل شمارهٔ ۵۷۴۵

برداشت: من مانند شعله‌ای در تنگنا قرار گرفته‌ام و از اینکه وجود خود را از دست می‌دهم، شوق و اشتیاق زیادی دارم.

برداشت: هیچ کس نمی‌تواند راه فراری از من داشته باشد چون من خودم در بند سنگین وفای خود هستم.

برداشت: همت قادر و توانگر به من که بی‌نیازم، مغرور است و بر دل بی‌ادعای خودم ناز می‌کند.

برداشت: من از کمک به دیگران دست کشیده‌ام و به امید دعای خودم وابسته‌ام.

برداشت: من به دل شکسته‌ام مانند گل در حال غنچه‌بندی می‌پردازم و از طبیعت و لحن خاص خودم جدا نمی‌شوم.

برداشت: چرا از دیگران گله و شکایت کنم، در حالی که مثل حباب همیشه در خطر از دست دادن و فروپاشی هستم و در بی‌ثباتی به سر می‌برم؟

برداشت: کشتی در اثر شرم و عرق من به سختی می‌تواند پیش برود، چون به شدت تحت تأثیر اعمال و رفتار خودم قرار دارم.

برداشت: با تدبیر و تدبیر می‌توان از بند دشمن رهایی یافت، اما چه فایده وقتی که خودم زنجیر پای خودم هستم؟

برداشت: تاج زرین را از آفتاب شبنم گرفتم، اما من به دلیل تقدیر نامساعد، به جای خودم در پایین‌ترین جایگاه قرار دارم.

برداشت: من در جایی که باید باشم نیستم و در جاهای دیگر هستم، اما اکنون در همه جا هستم و حس می‌کنم که در وجود خودم قرار دارم.

برداشت: به خاطر اهمیت و ارزش خود در دنیا نیست، بلکه به خاطر وجود من و صدای درونی‌ام است که مانند عزیز مصر، ارزشمند و گرانبها هستم.