غزل شمارهٔ ۵۷۴۴

برداشت: شبنم در شب، با گل هم‌نوا و هم‌دم است، اما به محض صبح که آسمان روشن می‌شود، دیگر نمی‌تواند در کنار گل بماند و به سوی آسمان پرتاب می‌شود.

برداشت: در این باغی که پر از رنگ و زیبایی است، هیچ چیز به تیره‌گی نمی‌گراید؛ بلکه در پی وصل و دوستی با عشق، حالت تازه‌ای پیدا می‌کند و مانند شبنم درخشان می‌شود.

برداشت: اگر از دامن گل حمایتی برای او بسازند، بوی گل در فضا پخش می‌شود و مانند شبنم ظاهر می‌شود.

برداشت: در چشم خورشید، خودش را جا داده است و به همین دلیل، شبنم به سرعت فرو می‌ریزد و از بین می‌رود.

برداشت: دل خود را پاک و خوشحال نگه‌دار، زیرا از این مسیر روشن و روشنگر است که زندگی جدیدی آغاز می‌شود، مانند شبنمی که در صبح می‌درخشد.

برداشت: چون دامن خود را از خس و خار جمع می‌کنی، شبنم به یک اندازه بر همه چیز در آسمان می‌نشیند.

برداشت: صبح که می‌رسد، به دشت و چمن برو، چون هوای صبح گرم می‌شود، شبنم مانند گوهر پنهان رازهایش را فاش می‌کند.

برداشت: وقتی عشق از حجاب و پنهان بودن خارج شود و مانند آفتاب درخشان گردد، دل و چشم انسان مانند شبنم روشن و شفاف می‌شود.

برداشت: ای صائب، غفلت را رها کن، زیرا وقتی عشق وجود دارد، مانند شبنمی که بر فراز می‌پرد، به آسانی می‌توان به بلندای محبت دست یافت.