غزل شمارهٔ ۵۷۴۳

برداشت: ستاره‌ای که به سوختن افتاده و آتشین است، نماد عذابی است که بر من نازل شده و مانند داغی سنگین برگه‌های معطّر و خوشبوی لاله در روزهای نوبهار بر دوش من سنگینی می‌کند.

برداشت: چشمان پاک و بی‌آلایش من، مانند شبنم بر روی گل‌ها، هیچ چیز را نمی‌توانند تحت تأثیر قرار دهند. حتی اگر دیگران بخواهند از باغ من ببرند، قدرت این کار را نخواهند داشت.

برداشت: من از سختی‌ها و مشکلاتی که در دنیای کوچک و تنگ خودم دارم، نمی‌توانم به سفر بروم. تنها در صورت وقوع یک تغییر بزرگ و سیل‌گونه، مانند بارش‌های بهاری، می‌توانم به فراخی و وسعت دریا دست پیدا کنم.

برداشت: مرا به گروه کودکان راهنما کن، زیرا که من شیشه‌ای هستم و مشتاق بارش سنگ بر سر خودم.

برداشت: جذبۀ دریا اختیارم را گرفته و من از کنترل خارج شده‌ام، مانند بارانی که دیگر به رشته‌ها بسته نیست.

برداشت: هرچند که من صورت خود را از خون لاله شستم و پاک کردم، اما هنوز در این باغ، از سیاهکاران به شمار می‌روم.

برداشت: من در مسیر زندگی‌ام هزاران مرحله دارم و همچنان در جستجوی مقصود هستم، با این که رهبری گروهی از ناآرامان را به عهده دارم.

برداشت: با اینکه حوادث زندگی مرا تحت تأثیر قرار داده‌اند، اما من همچنان امیدی روشن و پایداری دارم.

برداشت: دستت را از تلاش برای بازسازی من بردار، زیرا من مانند مجنون، ویران شده‌ام و دیگر توانایی مقابله با سواران را ندارم.

برداشت: وقتی که صدای من که از هزاران صدای دیگر است، به گل و زیبا و دلنشین نمی‌رسد، از این چه بهره‌ای می‌توان برد؟ در حالی که من در میان هزاران نفر دیگر حضور دارم.

برداشت: آن کسی که درد و غمم را به دوش می‌کشد، در آینده، دلسوز من خواهد شد، اگر بخواهد برایم در غم‌ها بماند و با دیگر دلسوزانم هم‌راهی کند.

برداشت: سیل‌های پر قدرت و خوش‌شکل به من نزدیک نمی‌شوند، زیرا من دلی آتشین و ملتهب دارم.