غزل شمارهٔ ۵۷۳۸

برداشت: با اینکه در کنار نیکان و خوبان هستم، جای تعجب است که هنوز تشنه و نیازمند مانده‌ام، مثل گلی که در خاک شکسته و آسیب‌دیده است.

برداشت: اشک شمع در تاریکی شب از اشک من بیشتر است؛ گریه من به قدری زیاد است که صدای آن به عظمت زمزم و به شکوهمندی کعبه می‌رسد.

برداشت: چرا در نظرها عزیز نباشم، در حالی که مانند لکه‌ای بر روی کبوتر حرم هستم؟ من زیبایی و جذابیت خاصی دارم.

برداشت: اگر صدف در آب خوب شسته نشود، نمی‌تواند گوهر را به نمایش بگذارد. به همین ترتیب، من نیز نمی‌توانم احساسات و دردهای درونم را به زبان بیاورم.

برداشت: من در دل خود، اراده و تلاش برای وطنم را دارم و اگر این تلاش به من اجازه بدهد، به مقام و جایگاه بزرگی مانند سلیمان خواهم رسید.

برداشت: هر کسی که به من و احساساتم شک کند، حتی اگر فرزند نوح باشد، من مانند موجی از طوفان قوی و نیرومند هستم.

برداشت: من با چهره‌ای خندان و زیبا مثل گل در صبح به دوستانم خوشامد می‌گویم و گرمای وجودم مانند تابش خورشید درخشان است.

برداشت: من برای دستیابی به میوه‌های بهشتی تلاش نمی‌کنم، چرا که عشق به زیبایی و جذابیت خودم مرا از این هدف دور کرده است.