غزل شمارهٔ ۵۷۳۷

برداشت: از وقتی که دل من به زلف تو گرفتار شده، حتی اگر به کعبه برود، رویش را از تو برنمی‌گرداند.

برداشت: صید وحشی از سایه خود باخبر نیست، من هم که رمیده‌ام نمی‌دانم دلم در کجا قرار دارد.

برداشت: این شعر به احساس عمیق تمایل و اشتیاق عاشقانه اشاره دارد. شاعر نسبت به آیینه، که نماد خودآگاهی و بازتاب احساسات است، می‌گوید که این اشتیاق و نیاز او به وصال، مانند آبی است که عطش را فرو می‌نشاند. در واقع، دل او همچنان تشنه و در جستجوی وصل است.

برداشت: دل من به شیوه‌های خاص و عجیب تو عادت کرده است و نمی‌تواند از خشم و ناز تو ناامید شود.

برداشت: دنیا هر چه هم که تلاش کند و مرا به چالش بکشد، نمی‌تواند دل من را از عشق و حمایت آن دو رشته مو جدا کند.

برداشت: نگاه پر از حسرت من بیانگر رازهایی است که در دلم دارم. اگرچه silent هستم و احساساتم را بروز نمی‌دهم، اما دلم پر از خواسته‌هاست.

برداشت: من نمی‌دانم چه ارتباطی بین زیبایی تو و من وجود دارد، چون در هیچ‌جا نیستی اما دل من در صد هزار جا به تو مشغول است.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌تواند کسی را که برهنه است، باز هم بیشتر برهنه کند. چه خوشبختی عجیبی است که دل من بدون زینت و آواز، همچنان خوشحال و سرزنده باقی مانده است.

برداشت: من از زیبایی‌های متنوع سیر نمی‌شوم و دلم چنان گرسنه است که مانند کاسه‌ای در دست گدایی چشم انتظار است.

برداشت: به من جامی بده که مانند خون شهیدان پرمغز و ارزشمند باشد، چون حال و هوای درونم شبیه به دشت کربلاست و پر از درد و غم است.

برداشت: از درد و رنجی که به خاطر عشق و دیدار آن محبوب می‌کشم، حتی دودی هم برنمی‌خیزد. این درد چنان عمیق است که جای هیچ نشانی از خود نمی‌گذارد.

برداشت: من از تغییرات و نوسانات دنیا ناراحت نیستم، زیرا دل من در هر شرایطی یکسان و آرام است.