غزل شمارهٔ ۵۷۳۶

برداشت: از اینکه به خاطر گمراهی خودم، به راهنمایی دیگران شرمنده‌ام، و از تلاش بی‌فایده خودم هم ناامید و شرمگینم.

برداشت: من در حالتی نابسامان به سر می‌برم و هیچ شباهتی به رنگ زیبای گل لاله ندارم. احساس ناخوشایندی دارم زیرا نمی‌توانم به راحتی از عهد و پیمانی که با حنا بسته‌ام، فاصله بگیرم.

برداشت: گاهی به خاطر زیبایی و لطافت یک گل، در این گلزار خود را سرشار از شادی احساس می‌کنم، اما به خاطر محبت نسیم، شرمنده می‌شوم.

برداشت: چرا باید نشانه‌های ناشناخته‌ها در خاک باقی بماند؟ من از رد پاهایی که در مسیر محبت وجود دارد، شرمگین هستم.

برداشت: در این بیت شاعر از درد جدایی و زندگی بدون معشوق صحبت می‌کند. او احساس می‌کند که زندگی‌اش بدون حضور محبوب خالی و ناراحت‌کننده است. همچنین، از اینکه نمی‌تواند با او باشد، به نوعی احساس شرم و نارضایتی از عمرش دارد.