غزل شمارهٔ ۵۷۳۳

برداشت: کسی به من گفت که باید از پیوند خود با معشوق دست بکشم، در حالی که رقیب در حال پیشروی است و من همچنان در انتظار می‌مانم.

برداشت: من که راحت می‌توانم خود را از زخم دلی که در میخانه دارم خلاص کنم، دیگر نیازی به این ندارم که به خاطر خمار و دردسرهایش عذاب بکشم.

برداشت: من که همیشه دلم پر از عشق و احساس بوده، حالا چه شده که نمی‌توانم از دنیای زیبا و سرسبز لاله‌ها دور شوم؟

برداشت: روح و دل من تحت تأثیر سختی‌های زندگی قرار گرفته و سرد شده است، چگونه می‌توانم زیبایی‌ها و لحظات ارزشمند را به خود جلب کنم؟

برداشت: من که زندگی‌ام مانند شمعی است که در آتش می‌سوزد، چرا باید مانند جرقه‌ای از شعله دور شوم و خارج بروم؟

برداشت: از بدبختی من هر حبابی نشان‌دهنده‌ی یک گرداب است. چطور می‌توانم کشتی‌ام را از این بحران نجات دهم؟

برداشت: اگر فکر و یاد تو در دل من نباشد، حتی بر روی آینه دل هم خطی از غبار می‌کشم.

برداشت: من مثل یک خار خشک شده‌ام که لیاقت سوختن را دارد. چرا باید بیهوده انتظار زیبایی و لطافت بهار را داشته باشم؟

برداشت: من به مصر سفر کردم و از سیاره مشتری هیچ نشانی پیدا نکردم. تصمیم دارم کالای آینه‌ای خود را به زنگبار ببرم.

برداشت: با یک نسیم ملایم، از زمین برخاستن را تجربه می‌کنم، اما به دلیل ناتوانی‌ام، بارها مانند غباری به زمین می‌افتم.

برداشت: من بی‌آنکه دوری را تجربه کرده باشم، دل نازک خود را به حال زار درآورده‌ام، اما جای تعجب نیست اگر ناله‌های دردناک از من شنیده شود.