غزل شمارهٔ ۵۷۳۱

برداشت: از خال در گوشه ابروی محبوبم می‌ترسم، زیرا آن را با یک ستاره دنباله‌دار مقایسه می‌کنم و این باعث نگرانی من است.

برداشت: مثل این است که من مانند مهره‌ای در دهان مار هستم و از این دو رشته‌ای که پیچیده است، می‌ترسم.

برداشت: من به زیبایی و عطرهای دنیای اطرافم دل سپرده‌ام و به خاطر این که فصل پاییز را به عنوان بی‌برگی‌اش پذیرفته‌ام، از تغییرات و نوسانات بهاری می‌ترسم.

برداشت: از نیش مار نمی‌توان به راحتی ایمن بود، من از لطافت و نرمش روزگار می‌ترسم.

برداشت: شکست دشمن ناشی از ناتوانی اوست، نه از نیک‌خوئی من. تصور نکن که من از درد و رنج می‌ترسم.

برداشت: به افرادی که تحمل کمتری دارند نمی‌توان نزدیک شد، زیرا از عمق دریاها هراس دارم و از جریان‌های کوچک هم می‌ترسم.

برداشت: من از آتش جهنم نمی‌ترسم، اما از شرمساری در روز شمار زندگی‌ام می‌ترسم.

برداشت: من از وقایع غیرمنتظره نمی‌هراسم و در جای خود ثابت قدم می‌مانم، اما از لطافت و زیبایی چهره آن معشوق به شدت نگران و ترسان هستم.