غزل شمارهٔ ۵۷۲۶

برداشت: به خاطر عشق و جنون، مانند صبحی که معروف است، حالتی رقیق و ناپایدار دارم. زندگی‌ام دچار تغییر و تلاطم شده و در نتیجه، شور و حال من به شدت افزایش یافته است.

برداشت: از شور و هیجان دل من، خم شراب پر می‌شود و از عشق من، نوشیدنی‌ای به یاد منصور به وجود می‌آید.

برداشت: دیدن چهره دلربای یک غریبه، چنان مرا مجذوب کرد که دل و جانم از یاد صبح و شادابی وطن سرد و بی‌روح شد.

برداشت: به خاطر خوشه‌های شیرینی که از این باغ به من داده‌اند، چه خانه‌هایی که زنبورها پر از عسل کرده‌اند.

برداشت: اگر چه صبحگاه دنیا پر از روشنی است، اما من مانند شمعی بی‌نور، به خاطر اندوهی که در دل دارم، غبار ذهنی و خیال‌هایم مانع از درخشش واقعی‌ام می‌شود.

برداشت: نمی‌دانم چه ارتباطی با مژگان تو دارم، چرا که تو نزدیکی و من از نگاه‌ها دورم.

برداشت: چه آتش و هیجانی در وجودم به وجود آمد که دل من با وجود موی مانند کافور، هنوز آرام نمی‌شود.

برداشت: جسم من مانند یک ظرف است که نمی‌تواند مانع من شود و هیچ چیزی نمی‌تواند از شدت نوشیدن شراب قوی‌ام جلوگیری کند.

برداشت: از من نخواه که مرا به مسیر درست راهنمایی کنی، زیرا تیرهای کمانم به خودی خود قدرت کافی دارند و نیازی به هدایت ندارند.