غزل شمارهٔ ۵۷۲۴

برداشت: من ساکت هستم و زبانم را در دندان گرفته‌ام، اما همچون بوی گل، نفس لطیفی دارم.

برداشت: من همچون رنگ سلاح جنگ، با سبکی خاص و آزاد، در حال حرکت و کنترل کردن اوضاع هستم.

برداشت: من همچون آفتاب ساکت و آرام هستم که با صدها زبان سخن می‌گوید، نه مانند صبح که دندان‌هایش را نشان می‌دهد و بی‌پروا صحبت می‌کند.

برداشت: من در دل خود دریاچه‌ای پر از درد و غم دارم، و این دریا چهار موج دارد که نشان از وحدت من است.

برداشت: مانند تکیه‌گاه ناپایداری که بی‌هدف است، من هم دچار بی‌نظمی و نابسامانی شده‌ام و اشک‌های من به‌سان دانه‌های باران بر دامانم ریخته می‌شود.

برداشت: برای من احساساتی عمیق و شدید به وجود آمده، مانند حالتی که در اثر عشق یا شور و شوق به کسی به سر می‌برم. این احساسات در من چنان قوی هستند که نمی‌توانم آنها را کنترل کنم. در این حال، همواره در حال فکر کردن به زیبایی‌های معشوق هستم که به من الهام می‌دهد.

برداشت: من تحت تأثیر محبت و عظمت پرنده‌ای به نام هما قرار نمی‌گیرم، زیرا در دل خود به قناعت و رضایت دست یافته‌ام.

برداشت: به کسانی که بی‌احترامی می‌کنند، پاسخ مناسب و مؤثری بدهید، چرا که من توانایی و قدرت لازم برای مقابله با آنها را دارم.

برداشت: از نور آفتاب قیامت هرگز از مکان خود حرکت نخواهم کرد، زیرا چهره‌ام مانند آتش، درخشان و پرحرارت است.

برداشت: با اینکه از خانه بیرون نرفته‌ام، اما همچون اشکی که از چشم می‌ریزد، نامم در دنیا پخش شده و شناخته شده است.

برداشت: از او حال دلم را نپرس، چرا که درد و رنجی دارم که ناشی از زخم‌های بی‌رحم اوست.