غزل شمارهٔ ۵۷۲۰

برداشت: حالا که در یک مکان و جمع با تو هستم، برای رسیدن به خودم، هزاران مرحله و مسیر در پیش رو دارم.

برداشت: سرنوشت و روزی هر کس به شانس و اقبال او بستگی دارد؛ من در درون خود موضوعات خوشایند و ناخوشایند را همزمان دارم.

برداشت: از صبح با اشتیاق خواهان تو هستم، چه ساده‌دل هستم که نگاه‌ام مانند دوختن سرِ رشته‌ی کفن، به تو گره خورده است.

برداشت: دل من به اندازه‌ای پر از غبار و نابسامانی است که مانند یک گردباد حس می‌شود. همچنان که من در زندگی و مرگ با این لباس و حالت کنار می‌آیم، همین لباس و پوشش برای من کافی است.

برداشت: من از روی سادگی، خود را به سپر شبنم مانند گل درآورده‌ام و حالا درگیری و چالش با عشق را در درونم حس می‌کنم.

برداشت: نمی‌توانم بدون صحبت کردن، سکوت کنم؛ زیرا مانند مدادی که زخم‌ها را نشان می‌دهد، آثار سخن در من وجود دارد.

برداشت: وقتی که من خود را در دور خود بگذارم، دیگر نیازی به سپر ندارم، زیرا با این وضعیت از ضربات خطرناکی که ممکن است به من برسد، بی‌نصیب می‌مانم.

برداشت: من به زره مخصوصی که به جوشن داودی معروف است نیازی ندارم، چون از جان سخت و مقاومی که در دلم دارم، به عنوان سپر و محافظ زیر لباس خود استفاده می‌کنم.

برداشت: مانند روشنایی صبح که به آرامی از خواب بیدار می‌شود، من نیز در این لحظه ایستاده‌ام و به آرامی از دوستان و همنشینان خود خداحافظی می‌کنم.