غزل شمارهٔ ۵۷۱۵

برداشت: به چه دلیل باید از سخن و موعظه لذت‌بخشم بگذرم، وقتی که همین سپر را در برابر بلایای زندگی دارم؟

برداشت: در این باغ، من مانند پرنده‌ای غمگین هستم که در بهار سرم را زیر بال خود پنهان کرده‌ام.

برداشت: اگر من آهم را از دل بیرون بیاورم، آسمان مانند شمعی روشن و ستاره‌ها مانند آتش‌دان می‌شوند.

برداشت: من از زخم‌های زبانی که دیگران به من می‌زنند ناراحتی ندارم، چرا که مانند خون مرده از درد و رنجِ عمیق رهایی یافته‌ام.

برداشت: در میان کسانی که در عالم مستی و نابخردی زندگی می‌کنند، اگر روزی به موقعیت بالایی برسم، این را می‌دانم که از نادانی‌های خود آگاه هستم.

برداشت: هرچند که من تمام زندگی‌ام را فدای او کرده‌ام، اما هنوز هم به خاطر احساس خجالت، نتوانسته‌ام به او نزدیک شوم و همچنان از او دورم.

برداشت: خداوند بخشنده و مهربان نسبت به افرادی که به زمین افتاده‌اند بی‌توجه نیست و مانند کسی نیست که به خاطر سویی خم شده باشد. من نیز با زیر سر داشتن دست خود، به حال کسانی که نیاز دارند، اهمیت می‌دهم.

برداشت: من از دزدان و راهزنان نمی‌ترسم، زیرا من قبل از آنها یک راهنما دارم که مرا محافظت می‌کند.

برداشت: آیا می‌توانم از گم‌شده‌ام خبری به دست آورم؟ در این راه هزاران قافله اشک و غم همراه خود دارم.

برداشت: عمر انسان به سرعت در حال گذر است و فرصتی برای آماده‌سازی و جمع‌آوری توشه برای سفر آینده وجود ندارد.

برداشت: با وجود این که به ساحل رسیده‌ایم، من هنوز نگران خطرات ناشی از دریا هستم.