غزل شمارهٔ ۵۷۱۳

برداشت: به دلیل اینکه هنر من ارزش و اعتبار دارد، من به تنهایی در این بازار کساد و بی‌اهمیت شناخته می‌شوم.

برداشت: مروارید در درون صدف به خاطر محافظت از زیبایی‌اش پنهان می‌شود. من نیز به خاطر ارزش و زیبایی کلامم، آن را از چشم دیگران دور نگه‌داشته‌ام.

برداشت: چه چیزی درباره زیبایی و ارزش گوهر خود بگویم که من هنوز زنده‌ام و خون عشق در رگ‌هایم جریان دارد؟

برداشت: آیا ممکن است آسمان در آغوش غروب رنگ حنا داشته باشد که گره‌ای از مشکل من باز شود؟

برداشت: من صدای بلند را در این باغ نمی‌پسندم، چون غنچه‌ای در زیر بال منقارم وجود دارد.

برداشت: در دل من راست و صداقت وجود دارد و هیچ دروغی نمی‌تواند به زبان من بیاید. من هیچ کجی و نادرستی ندارم و همه چیز در من با راستگویی همراه است.

برداشت: می‌خواهم که ای ساقی، جرعه‌ای رنگین به من بدهی، زیرا صورتم مثل برگ‌های خزان شده و پژمرده است.

برداشت: من به خاطر عشق تو مثل نگهبانی هستم که در اطراف گلستان تو می چرخد، اما به نظر می رسد که فقط به عنوان خاری در دیوار وجود دارم.

برداشت: چطور می‌توانم از ظلم آسمان رهایی یابم اگر لطف و یاری ظفرخان پشتوانه‌ام نباشد؟