غزل شمارهٔ ۵۷۰۵

برداشت: به خاطر سادگی، انسان‌ها از این مردم درخواست سود دارند، در حالی که آنها خود به خاک و نابودی نزدیک شده‌اند.

برداشت: به جز دل پر درد و زخم‌خورده که در خون خود غوطه‌ور است، کدام مشکل و عقده از این مردم را می‌توان حل کرد؟

برداشت: زمين باعث می‌شود که طعم آب شیرین تلخ شود، به همین دلیل باید از همراهی با این مردم که روابطشان به هم متصل است، جلوگیری کرد.

برداشت: در آغوش گرفتن جان، در برابر تیغ موعود مرگ، فرصتی است که من را از میان این مردم نمایان کرده است.

برداشت: در این سرزمین باید با احتیاط و آرام قدم برداری چون مردم اینجا با فریب و نیرنگ در پی تله‌گذاری هستند.

برداشت: موج دریا ناشی از تشنگی و عطش مردم است. از این جمعیت دور شو، زیرا این تصویر واقعی نیست و تنها یک سراب است.

برداشت: آن سوی آب پلی وجود دارد که تنها کسانی که بصیرت دارند می‌توانند آن را ببینند. این پل نماد عبور و رسیدن به مقام‌های بالاتر است، در حالی که مردم عادی در حالت عبادت و تسلیم هستند.

برداشت: چگونه است که از گرفتاری و حرص، انسان‌ها خود را به زحمت می‌اندازند و از خاک دست به ساختن چیزهایی می‌زنند که در واقع وجود واقعی ندارند؟

برداشت: اگر مردمی که در بین جانوران و خطرات زندگی می‌کنند، انسان‌هایی با ویژگی‌های انسانی نباشند، در نهایت چه فایده‌ای از وجود آن‌ها خواهد بود؟

برداشت: به دلیل اینکه فشار سنگینی بر او سایه افکنده، چهره‌اش به اندازه‌ای غمگین و غم‌انگیز شده که مانند زمین زیر چرخ، کبود و تیره به نظر می‌رسد.

برداشت: کسی که در این دوران به فکر خودش و مشکلاتش باشد، به طور حتم موفقیت و خوشبختی را از دیگران می‌گیرد.

برداشت: من را مانند دیواری در بهشت قرار داده‌اند و به خاطر گلایه و صحبت با این مردم دچار مشکل هستم.

برداشت: کجاست آن نیرویی که می‌تواند ظلمت و تاریکی را از وجود آدمیان براند و روشنایی بیاورد؟ چرا این کار انجام نمی‌شود و جامعه به خاطر رفتارهای مردم به چنین وضعیتی دچار شده است؟