غزل شمارهٔ ۵۷۰۴

برداشت: من چگونه می‌توانم از میان مردم بگذرم، در حالی که دل من چون کوه آهن است و مملو از احساسات و دردهاست؟

برداشت: گروهی که نمی‌خواهند از دیگران آزار ببیند، هزاران رنگ گل را از خار پای خود برداشت می‌کنند.

برداشت: به چهار دلیل تن به قبول و رد بده، زیرا نمی‌توانی از این افراد جدا شوی.

برداشت: در آن زمان که خود را از دیگران متمایز کنی، نشان‌دهنده مهارت و توانایی‌ات خواهد بود.

برداشت: می‌توان بدون دیدن گل را از خار جدا کرد و از جمع مردم کناره گرفت.

برداشت: اگر طمع سبب ایجاد تاریکی نشود، پس چرا در روشنایی روز از مردم روشنی می‌طلبد؟

برداشت: برخی از افراد، در تلاش‌اند تا به مقامی بالا دست یابند و از مشکلات مردم فاصله بگیرند، در حالی که به نظر می‌رسد از آسمان یا سرنوشت هم کمک می‌گیرند.