غزل شمارهٔ ۵۷۰۰

برداشت: هر چند مانند بید در این باغ بدون میوه و ثمر رشد کرده‌ام، اما به خاطر نداشتن ثمری، همچنان سایه‌ای بر این زمین گسترانده‌ام.

برداشت: من از نقص‌هایم راضی‌ام و به امید رسیدن به کمال هستم، هرچند که اکنون مانند ماه در عید، لاغر و نحیف به نظر می‌رسم.

برداشت: من نمی‌توانم به تنهایی در مسیر زندگی مانند آفتاب که به تنهایی طلوع می‌کند، حرکت کنم.

برداشت: من همانند نور خورشید در میان خاک قرار دارم، حتی اگر از همه سمت‌ها به اوج رسیده باشم.

برداشت: من از تو می‌خواهم که بر من تکیه کنی و از من دریغ نکن، چون به خاطر غفلت خودم، به در این دل‌ها وارد شده‌ام.

برداشت: دل رابودن به دو نیم به معنای رنج و تضاد در احساسات است و عشق به خوبی می‌داند که من با قدرت و اراده‌ای همانند ذوالفقار، شمشیر معروف علی، به میدان آمده‌ام. در واقع، عشق مرا با قدرت در برابر چالش‌ها و مشکلات قرار داده است.

برداشت: من به خاطر نداشتن پشتیبانی و کمک از دیگران، بر دلم فشار و بار سنگینی حس می‌کنم، زیرا مانند درخت چنار که در شرایط سخت و بدون هیچ چیزی به دست آمده، تنها و بی‌یار هستم.

برداشت: ابر به خشکی می‌گوید که پاسخ تلخی دارد، چون من به امید بارش و به دست آوردن گوهر آمده‌ام.

برداشت: با اینکه بال من همچون موجی شکسته است، اما بارها از عمق دریا به ساحل آمده‌ام.