غزل شمارهٔ ۵۶۹۷

برداشت: به مانند شانه‌ای که مهر و محبت را بر لب می‌نشانم، با وجود دوصد سخن و زبان، به یاد عشق و زیبایی دلخواهم، دست در کمر زلف او گذاشته‌ام.

برداشت: من در این دنیا آن چنان به پا گذاشته‌ام که انگار با هر قدمی که برمی‌دارم، شگفتی‌ها و نعمت‌های زندگی را به وجود می‌آورم.

برداشت: کسی نیست که به من بگوید چگونه از این قفس رهایی یابم. من در گوشه‌ای از زندان زندگی می‌کنم و تنها نقطه امید من، نوری است که بر روی علف‌ها و چیزهای بی‌اهمیت می‌تابد.

برداشت: در این بیت، شاعر به تصویرسازی زیبایی از وضعیت خود می‌پردازد. او بیان می‌کند که به عنوان یک گوهر ارزشمند، در یک صدف محصور است و این وضعیت به دلیل ناتوانی و عدم توانایی او در ابراز عشق یا احساساتش به وجود آمده است. به عبارتی دیگر، او به خاطر اینکه نتوانسته چیزی بگوید یا عشقش را بیان کند، در تنگنای عاطفی قرار گرفته است.

برداشت: در دل من عذاب و پشیمانی مثل خاری به من آسیب می‌زند، و اگر به طور ناخواسته به دشمنان آسیب زده‌ام، همچون برگ گلی است که به آنها برخورد کرده است.

برداشت: به خاطر شرم از بی‌ادبی، به حالت عرق کرده و خجالت‌زده‌ام، هرچند از دور، بوسه‌ای به آن خاک آستان داده‌ام.

برداشت: به زور نمی‌توان دل آسمان را نرم کرد؛ اگر نه، بارها تلاش کرده‌ام که این کار را انجام دهم.

برداشت: مواظب باشید از زخم زبان من که ناله می‌زنم، چون من از درد و رنج زیادی که کشیدم، همچون تیغی برف‌آلود آسیب دیده‌ام.

برداشت: از سر برودت دوستی و محبت، در چمنزار زندگی، تمام نشانه‌های سفر را مانند برگ‌های پاییزی از دست داده‌ام.

برداشت: به خاطر تیرهایی که از کمان تو خورده‌ام، مانند شیر زخم خورده‌ام. تا جایی که دست به تیرکمان تو زده‌ام و از چمن زار نیستان برخواسته‌ام.

برداشت: چطور ممکن است کلام من بی‌اثر باشد، وقتی که به تیزی و خطر یک شمشیر خونین تکیه داده‌ام؟