غزل شمارهٔ ۵۶۹۱

برداشت: ما نه آن قدر عقل و درک داریم که به سطح خردمندی برسیم، و نه آن قدر شور و هیجان داریم که به جنون و دیوانگی بیفتیم.

برداشت: چقدر باید در بین حق و ناحق سرگردان باشیم؟ تا کی از کعبه (جای مقدس) خارج می‌شویم و به پرستشگاه بت‌ها می‌رویم؟

برداشت: سنگ که هیچ انتظاری از کودکان ندارد، به خاطر خوشحالی و شادابی بهاری به وجد آمده است. بیایید در این شادی و سرخوشی با آن دیوانه شویم.

برداشت: وقتی نتوانیم در برابر مشکلات و مصائب مقاومت کنیم، بهترین گزینه برای ما این است که تسلیم شویم و به وضعیتی دست بزنیم که نابود شویم.

برداشت: ما در حالتی ناخوشایند و بی‌ثمر به سر می‌بریم، مثل اینکه حتی چشم یک مورچه هم نمی‌تواند از دیدن دانه سیر شود؛ یعنی باوجود تلاش‌هایمان، به نتیجه‌ای نمی‌رسیم.

برداشت: خداوند از همان ابتدا می‌داند که برای ما چه نیازهایی وجود دارد و ما چرا در زندگی به مکان‌های مختلفی سر می‌زنیم.

برداشت: ما که در درون خود نوری همچون دل داریم، چه نیازی است که غبار دل بشویم و به دنبال پروانه‌ها برویم؟

برداشت: شکوفایی گل‌ها موجب خوشحالی و آزادی کودکان شده است و بهترین راه در این زمان این است که از زندگی رنجیده نشویم و با اشتباهات و چالش‌ها مانند یک دیوانه روبه‌رو شویم.

برداشت: عمر با ارزش ما به باد رفته است، پس چرا همچنان در مشکلات و پیچیدگی‌های زلف علاقه‌مان معطل بمانیم؟